संभ्रम

डोक्यावर कुणीतरी घणाचे जोरदार घाव घालत आहे असं वाटत होत,

चोहीकडून प्रश्नांचा भडीमार होत होता,

कुणाचे प्रश्न? कोणते प्रश्न?

मी मलाच केलेले, माझेच प्रश्न..

भंडावून सोडतात ते मला,

मी मग वेड्याप्रमाणे त्यांची उत्तरं शोधत हिंडू लागते,

पण उत्तरं सापडतच नाहीत..

जिथे-जिथे आशेची किरण शलाका चमकून गेली तो प्रत्येक कोपरा मी चाचपून पाहीला..

पण संभ्रमाच्या ह्या गर्तेतून बाहेर पडण्याचा मार्गच सापडत नव्हता..

फक्त घणाचे घाव वाढत जात होते, मनातल्या वाढत्या प्रश्नान बरोबर..

अन..हाती काहीच लागत नाही..